| | | | | |


Traces of Tides

De Bende van Drie

Press reviews

De Bende van Drie - Traces of Tides
Een luister-cd van de bovenste orde. Daar heeft de Bende van Drie opnieuw voor gezorgd met het uitbrengen van 'Traces of Tides'. Het is niet alleen de afwijkende keuze van instrumentarium, maar ook de keuze van het repertoire. En zeker ook de manier waarop het muzikale materiaal is uitgewerkt en op elkaar afgestemd.

Van de elf stukken op de cd zijn er drie van John Zorn, een van Louis Sclavis (in twee versies, waarbij de tweede zich naadloos mengt met muziek van Zorn), een van Ray Anderson en een van Maurice Ravel. Tsjongejonge, ben je dan geneigd te zeggen, want groter onderling verschil kan er nauwelijks zijn. Maar de mond van de luisteraar valt helemaal open als je hoort hoe het werk van die grootheden mengt met de eigen stukken van de bandleden. Voeg daaraan toe dat de bijdragen van voornoemde componisten zijn gearrangeerd door de Bende van Drie en je daarbij de grootst mogelijke verrassingen tegenkomt en de conclusie kan niet anders luiden dan dat Onno van Swigchem, Pieter Jan Cramer van den Bogaart en Dion Nijland een meesterwerk aan de Nederlandse muziekcultuur hebben toegevoegd.

De muziek op 'Traces of Tides' gedraagt zich als een spring-in-het-veld, waarbij allerlei muziekstijlen schijnbaar achteloos worden aangestipt. Het ligt voor de hand dat met 'Hekhal' van John Zorn klezmermuziek wordt voortgebracht, maar het openingsstuk 'Manoir' van Louis Sclavis kan zó op de lessenaar van een klassieke musicus worden geplaatst. 'Drone' van Onno van Swigchem is een uitmuntende proeve van vrije improvisatie, 'Pi's Kwela' van Pieter Jan Cramer van den Bogaart doet de townships van Zuid-Afrika aan, terwijl 'Pavane pour une Infante défunte' van Maurice Ravel nog meer het plechtstatige karakter benadrukt dan de componist er aan meegaf. Deze 'Pavane' is bijna een rekenkundig wondertje geworden in de uitvoering van de Bende van Drie.

Rest nog de vermelding van die duivelse instrumentatie waar het trio voor heeft gekozen. Zelden zijn er zulke mooie klankkleuren geschapen als De Bende van Drie doet. De mogelijkheden van saxofoons, accordeon en contrabas zijn volledig uitgebuit en bijna architectonisch tegen elkaar afgezet. In elkaar geschoven mag ook. Het tekent de onafzienbare flexibiliteit van dit fantastische trio. (Jazzenzo.nl, 14 februari 2011 door Rinus van der Heijden)


De Bende van Drie: Traces of Tides
'Traces of Tides' is als een bedachtzame wandeling waarbij elke voetstap die je zet zowel de historie van de vorige schrede als het perspectief van de volgende stap met zich meedraagt. Een weloverwogen tred langs een gefundeerd spoor. En juist door die doordachte benadering opent zich een wereld waarin je verrast kunt worden door onverwachte wendingen. Dat lijkt een paradox maar het is een tegenstelling die op een wonderlijke manier volstrekt in balans is. De Bende van Drie maakt muziek die je aandacht trekt, die intrigeert en verbaast. Muziek die je doet glimlachen, die je ontroert en je meeneemt naar een universum waarin schoonheid en sensitiviteit je omringen. Onno van Swigchem (sopraan-, alt-, en baritonsaxofoon), Dion Nijland (contrabas) en Pieter Jan Cramer van den Bogaart (accordeon) excelleren wederom in een stijl die na 'Ongehoord' (2003) en 'Stromen' (2008) zich als het karakteristieke genre van dit trio laat kennen. Gevoelig en behoedzaam, maar ook opgetogen en expressief. Het is muziek die ademt, waarin je het hart voelt kloppen en waarin het bloed stroomt. Frêle klanken die door ritmische contouren worden omgeven en pulserende ritmes die door ijl klinkende tonen geraffineerd worden omlijst. 'Traces of Tides' is een meeslepend muzikaal avontuur van drie musici die hun eigen fascinatie voor muziek laten weerklinken in de composities en het spel. En als je dat kunt dan is het luisteren naar die muziek net zo'n imponerend verhaal. (Jazzflits, 31 januari 2011 door Frank Huser)


De Bende van Drie: een ongewoon trio
De Bende van Drie kun je gerust een ongewoon trio noemen - een bassist, een accordeonist en een saxofonist spelen samen op een onnavolgbare manier die klinkt als jazzfolk, maar ook weer niet. Ze spelen composities van jazzgroten als Ray Anderson of de moderne jazzlegende John Zorn, maar net zo gemakkelijk een klassiek stuk van Maurice Ravel, terwijl hun eigen composities soms nog verrassender zijn. Als luisteraar zit je in ieder geval steeds op het puntje van je stoel, want de wetten van het trio zijn hier in volle hevigheid te bewonderen - in een trio kun je nooit even indutten en je verbergen achter de ander, je zult steeds alledrie op het scherpst van de snede moeten spelen. Dat gebeurt hier zeker, en deze drie topmuzikanten kunnen bovendien erg goed naar elkaar luisteren waardoor het, als bij de beste jazz, steeds bijzonder spannend blijft.
De Drie leverden alledrie composities voor dit fraaie album Traces of Tides, en we laten van ieder een fragment horen, te beginnen met Drone, van saxofonist (sopraan, alt en bariton) Onno van Swigchem, dan Qui Vive van contrabassist Dion Nijland, en tenslotte Alcohol Ballade van accordeonist Pieter Jan Cramer van den Bogaart. De fragmenten zijn vrij willekeurig uit de composities geknipt, waarbij de spanningsboog onherroepelijk om zeep is geholpen, maar je krijgt wel een beeld van het klankbeeld van die bijzondere combinatie van instrumenten in de handen van die virtuoze musici. Het album duurt bijna een uur en is, maar dat had je al begrepen, een absolute aanrader. (Holly Moors Magazine 5-1-2011)


Bende van Drie – 'Traces Of Tides'
Je moet ze met een kaarsje zoeken, trio's bestaande uit saxofoon, bas en accordeon. Toch is deze samenstelling vrijwel altijd effectief. De Bende van Drie (Onno van Swigchem, Dion Nijland en Pieter Jan Cramer van den Bogaart) levert met zijn derde cd, 'Traces Of Tides', een welkome bijdrage aan deze veel te ondergewaardeerde samenstelling.

'Manor', het eerste nummer, levert gelijk een goed beeld van wat er allemaal mogelijk is. Van Swigchem (baritonsax) en Cramer van den Boogaart (accordeon) delen samen het voetlicht en bewegen heen en weer tussen oosters aandoende muziek en de jazztraditie. 'Portrait Of Willy Vargas', een compositie van Ray Anderson, wordt aangegrepen voor vrijer spel. Terwijl Van Swigchem op zijn alt alles van slap tonguing tot de meest bitterzoete bluesfrasen laat horen, strijkt Cramer van den Boogaart op zijn accordeon soms tegen de haren in. Dit doet hij door zijn instrument zeer traag te bewegen, zodat het bijna lijkt te zuchten. Ondertussen houdt bassist Nijland de boel bij elkaar en levert hij gelijktijdig een goede bijdrage aan de spanning van de muziek.

'Drone', het derde stuk van de cd, herinnert eraan dat deze heren hun wortels in de Nederlandse jazzwereld hebben; de altsax van Van Swigchem klinkt zeer vaak als Michael Moore, bij wie hij lessen heeft gevolgd, en het geheel doet denken aan Moore's cd 'Holocene'. Dit is echter eerder een blijk van veelzijdigheid dan van kopiisme, want verderop worden zowel eigen composities als werk van bijvoorbeeld John Zorn gespeeld. Diens 'Abidan' heeft een metamorfose ondergaan, maar tegelijkertijd is het meteen duidelijk dat het hier een stuk betreft uit het Masada-project. Zoiets bewijst de flexibiliteit van deze groep. (Sybren Renema, 8- 2-2011)

>>> back to CD info page

Musicians

Onno van Swigchem: soprano, alto & baritone saxophone and percussion

Pieter Jan Cramer van den Bogaart: accordeon & vocals

Dion Nijland: double bass


Order via:

order list

 

Or via:



Acceptatie-indicatie